11 leuke anekdotes

Een onalledaags trouwfeest: Rob en Paula trouwden en vierden dat met een bijzonder etentje, namelijk in Inter Scaldes in Kruiningen. Paula had Rob ’s middags verrast toen we aan het stadhuis stonden, maar toen we ’s avonds weer van de partij waren wist Paula van niks. Tussen de gangen door kregen we de gasten in de polonaise en ook het restaurant-personeel kon het wel waarderen. En hoeveel dweilbands kunnen zeggen dat ze in de keuken van een restaurant als Inter Scaldes hebben gestaan?

Oktoberfest Oud Oktoberfest Oud TerneuzenTerneuzen: in 2014 voor het eerst, en dit jaar mochten we terugkomen. Het kostte even wat voorbereiding, maar het was wel heel leuk om een compleet Oktoberfest-programma te spelen, inclusief zang in het Duits (Fabelhaft, Martin!).

De Havenfeesten in 2014: de Belgische marine was present met een schip en daar zouden we heel even een paar nummers spelen. We zijn er uren blijven hangen, werden voorzien van drank en hapjes en toen we van boord gingen werden we allemaal persoonlijk bedankt door de kapitein.

maandag3.jpgSoms hebben mensen wel eens rare ideeën: zo ook onze trompettist Martin. Zo kwam hij opeens met het voorstel om onderbroeken te gaan verkopen. Het idee was leuk, maar hoe pak je dat aan? Daar wist Martin ook raad mee en binnen een paar maanden hadden we 500 Tandsjen Bei-onderbroeken. Op carnavalsmaandag zouden we gaan leuren. Er werd een kraam en een pashok in elkaar gestoken en nog deze zelfde ochtend waren we het grootste deel van onze voorraad al kwijt!

Nog zo’n idee, al wat langer geleden: we zouden een grote loterij houden om de kas te spekken. Da’s op zich niet zo gek, maar iemand had bedacht dat een grote loterij ook grote loten moest hebben. De loten werden dus bedrukt op A4-formaat. Iedereen vond het leuk, maar verkopen bleek een stuk lastiger: niemand wilde loten kopen die niet in zijn of haar portemonnee pasten!

Kerstmarkt: één van de eerste keren dat we op een kerstmarkt speelden was in Westdorpe, op de basisschool. Het was op een woensdag, niet ideaal dus als je de andere dag moet gaan werken. Dat vond een dorpsgenote ook toen we daar rond middernacht luidruchtig voorbij marcheerden. Toch zorgt deze zelfde dorpsgenote er elk jaar weer voor dat ons dweilbandfestival op de welkomsborden wordt aangekondigd, waarvoor onze dank!

Ledeberg: in Ledeberg Ledeberghebben we veel mooie uren beleefd. Kroegentochten met een raad van elf in een wirwar van kleine straatjes, waarbij we in een cafeetje kwamen waar iemand gewoon doorsliep terwijl we naast hem stonden te spelen. Of die ene snackbar die nogal klein was en waar we in de huiskamer terecht kwamen. De tot bar verbouwde garage, het volkscafé en een duistere cabardouche. De schrijfwijze hiervan moest ik even opzoeken…

Nog een trouwfeest: van onze Dave en Annouschka. Echt een superfeest, waar geen ceremoniemeester aan te pas kwam, was ook niet nodig: het liep gewoon vanzelf. Mede dankzij een Hagenees (waar we helaas de naam van vergeten zijn), die als entertainer was ingevlogen en de hele zaal meekreeg. Je zou bijna vergeten dat we zelf ook nog hebben gespeeld.

De Ballade Ballade aan de Scheldeaan de Schelde op de Griete, waar we mochten spelen in het voorprogramma van de Lamaketta’s. De tent was zo groot, dat we vanaf het podium het eind niet eens konden zien, maar we hebben wel ons best gedaan om ons te laten horen tot in elke hoek van de tent.

De dag van de zorg: op deze dag moesten we in het centrum van Terneuzen op verschillende plaatsen spelen. Zo liepen we spelend door de Noordstraat, en dat ging nogal hard. Uit mijn ooghoek zag ik dat iemand nogal overweldigd was door onze muur van geluid. Later hoorden we dat de ambulance er zelfs aan te pas was gekomen. Dat zo iets uitgerekend op de dag van de zorg moet gebeuren!

Busperikelen: we gaan er af en toe graag op uit met de bus. Zo gingen we ook eens naar Aardenburg in gezelschap van ZDGK uit Vogelwaarde. We hadden geluk, want van de drie bands moesten wij als derde spelen. De stemming kwam er net in, zodoende hadden we veel succes. De drank vloeide rijkelijk en voor op de terugweg had Fred nog Wortegemsen en Schrobbelèr meegenomen. Dat viel niet bij iedereen even goed. Een dame uit Vogelwaarde leek het een goed idee om uit te stappen en te voet te gaan (na enkele tientallen meters werd ze door manlief weer de bus in gesleept). Een andere jongedame begon onderweg uitgebreid haar bevalling tot in detail uit te leggen. Als ik het allemaal aan mijn vrouw had verteld was ik waarschijnlijk kinderloos gebleven.

 

Bewaren